Wydawca treści Wydawca treści

Monitoring lasów HCVF w latach 2014-2020

Nadleśnictwo prowadzi stały monitoring stanu lasów HCVF poprzez prowadzenie rejestru działań gospodarczych oraz szkód biotycznych i abiotycznych. W latach 2014-2019 tak jak w latach ubiegłych , prowadzona gospodarka leśna nie wpłynęła negatywnie na stan lasów HCVF .Nie zaistniały szkody biotyczne i abiotyczne mające wpływ na wartości warunkujące uznanie tych lasów za lasy o szczególnych walorach przyrodniczych. 

Poniżej umieszczone zostały załączniki przedstawiające zestawienie działań gospodarczych w latach 2014-2020 w lasach HCVF.

Ze szczegółowym wykazem można zapoznać się w siedzibie Nadleśnictwa Bolesławiec.

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2014 r.

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2015 r. - zestawienie powierzchniowe

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2016 r. - zestawienie powierzchniowe     WYKRES

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2017 r.-zestawienie powierzchniowe       WYKRES

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2018 r. - zestawienie powierzchniowe     WYKRES

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2019r. - zestawienie powierzchniowe      WYKRES

Zadania gospodarcze w lasach HCVF w 2020r.- zestawienie powierzchniowe       WYKRES


Lasy HCVF

Lasy o szczególnych walorach przyrodniczych HCVF(High Conservation Value Forests) wyznaczone w Nadleśnictwie Bolesławiec:
 HCVF 1 - lasy posiadające globalne, regionalne lub narodowe znaczenie pod względem koncentracji  wartości biologicznych, do których zaliczono:

1.1- obszary na których w obowiązujących planach ochrony bądź w zadaniach ochronnych nie przewiduje się wykonywanie żadnych zabiegów ochronnych - rezerwaty i Parki Narodowe,

1.2 - ostoje zagrożonych i ginących gatunków - (do tej kategorii zaliczono ostoje takich ptaków jak bocian czarny czy bielik),

  • HCVF 2 -kompleksy leśne odgrywające znaczącą rolę w krajobrazie, w skali krajowej, makroregionalnej lub globalnej,
  •  HCVF 3 -obszary obejmujące rzadkie, ginące lub zagrożone ekosystemy, w podziale na:

3.1- ekosystemy skrajnie rzadkie i ginące, marginalne z punktu widzenia gospodarki leśnej:  do kategorii tych lasów zaliczono typy siedlisk z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory uznane za siedliska priorytetowe takie jak bory chrobotkowe, borealna świerczyny bagienne czy bory bagienne typowe;

3.2 -  ekosystemy rzadkie i zagrożone w skali Europy, lecz w Polsce pospolitsze, występujące wielkoobszarowo stanowiące ważne obszary gospodarki leśnej: do kategorii tych lasów zaliczono typy siedlisk z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r.w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, takie jak grądy i łęgi,

  •    HCVF 4- lasy pełniące funkcje w sytuacjach krytycznych, do których zaliczono:

4.1. lasy wodochronne zgodnie z wytycznymi zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowych zasad prowadzenia w nich gospodarki leśnej;

4.2   lasy glebochronne zgodnie z wytycznymi zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów  Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1992 r.w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowych zasad prowadzenia w nich gospodarki leśnej;

  • HCVF 6 -lasy kluczowe dla tożsamości kulturowej lokalnych społeczności; lasy tej kategorii wyznaczono na podstawie wyników konsultacji społecznych. Kategorię tą ustalano w porozumieniu z lokalnymi władzami na poziomie gminy.

Nadleśnictwo prowadzi stały monitoring stanu lasów HCVF poprzez prowadzenie rejestru działań gospodarczych oraz szkód biotycznych i abiotycznych. W latach 2014-2017 , tak jak w latach ubiegłych , prowadzona gospodarka leśna nie wpłynęła negatywnie na stan lasów HCVF  i nie zaistniały szkody biotyczne i abiotyczne mające wpływ na wartości warunkujące uznanie tych lasów za lasy o szczególnych walorach przyrodniczych.

 


Polecane artykuły Polecane artykuły

Powrót

ASFV w populacji dzików

ASFV w populacji dzików

Afrykański pomór świń u dzików wywołany wirusem

 

Przed dwoma tygodniami potwierdzone zostało wystąpienie afrykańskiego pomoru świń (ASF) na Litwie. Tym samym wirus ASF (ASFV) znalazł się na obszarze Unii Europejskiej (UE). Biorąc pod uwagę fakt, że regulacje prawne UE zakładają, że w przypadku wystąpienia ASF na terenie jakiegokolwiek kraju wspólnoty, zamyka się obrót trzodą chlewna oraz mięsem nie w całym kraju, jak to miało miejsce w przeszłości, a jedynie w okręgach zapowietrzonym i zagrożonym, oraz mając na uwadze fakt, że ASFV może krążyć w populacji litewskich dzików, zagrożenie wprowadzenia ASFV na terytorium innych, szczególnie sąsiadujących z Litwą krajów UE, jest bardzo wysokie.

 

Fakt, występowania ASFV w populacji dzików stwarza potrzebę włączenia myśliwych oraz leśników w program szkolenia, którego celem jest uświadomienie roli myśliwych i leśniczych w ochronie Polski przed rozprzestrzenieniem się ASF w populacji dzików bytujących w naszych lasach, a tym samym ochronę krajowych stad świń przed wirusem ASF, który w pierwszej kolejności może znaleźć się wśród dzików.

Poniżej zostały przedstawione najczęściej zadawane pytania dotyczące ASF u dzików wraz z odpowiedziami.

Czym jest afrykański pomór świń?

Afrykański pomór świń jest nieuleczalną chorobą wirusową, która występuje wyłącznie u świń i dzików. W krajach afrykańskich - na południe od Sahary, w których choroba ta pojawiła się około 100 lat temu i występuje sporadycznie do dzisiaj, podobnie jak na półwyspie iberyjskim, gdzie ASF został zwalczony w 1999 r., wirus ASF może być przenoszony również przez kleszcze - gatunek, który w naszej strefie klimatycznej nie odgrywa istotnej roli.

Jaki jest przebieg i objawy kliniczne ASF u dzików?

U dzików europejskich infekcja prowadzi do bardzo ciężkich, ale nieswoistych objawów ogólnych, jak gorączka, osowienie, utrata apetytu, zaburzenia w poruszaniu się i problemy w oddychaniu. Wystąpić mogą również krwawienia (z nosa, krwawa biegunka, krwawienia skóry). Chore zwierzęta wykazują między innymi ograniczony odruch ucieczki lub inne objawy, jak niechęć do poruszania się i utrata orientacji. Choroba dotyczy wszystkich grup wiekowych i obu płci dzików w równym stopniu i w większości przypadków prowadzi do padnięć zwierząt w okresie 7 - 10 dni po zakażeniu.

Po przekrojeniu zwłok dzika należy zwrócić uwagę na: przekrwione i powiększone węzły chłonne, powiększoną śledzionę i wybroczyny w narządach wewnętrznych, w skórze lub pod skórą. Płuca i drogi oddechowe są często wypełnione pianą.

Brak wymienionych zmian nie wyklucza, że przyczyną nagłego padnięcia dzika, a częściej większej liczby dzików, może być ASF. Z tego powodu zauważenie zwiększonych padnięć dzików powinno stanowić sygnał do podejrzenia ASF. Sekcja dzików powinna być wykonana wyłącznie przez lekarza weterynarii.

Jak choroba jest przenoszona?

Choroba może być przenoszona bezpośrednio ze zwierzęcia na zwierzę lub pośrednio przez zanieczyszczone przedmioty. W niekorzystnych okolicznościach, do wprowadzenia wirusa na teren naszego kraju, może wystarczyć porzucona kanapka z wędliną sporządzona z mięsa chorego dzika lub świni. Szczególnie niebezpieczna w aspekcie przenoszenia zarazy jest krew dzików. Najmniejsza ilość krwi wystarczy do zakażenia wrażliwych dzików lub świń.

Na co należy zwrócić uwagę?

Wskazane jest zdawanie sobie sprawy z faktu, że aktualnie dziki mogą być ważnym wektorem we wprowadzeniu wirusa ASF do Polski i jego szerzeniu się w populacji dzików, a później świń.

Prosi się zatem myśliwych i leśników o zwrócenie uwagi na zwiększone padnięcia w lesie dzików i poinformowanie o tym fakcie powiatowego lekarza weterynarii (PLW), bezpośrednio, lub za pośrednictwem organów administracji lokalnej. Należy także pobrać próbki do badań laboratoryjnych, które zostaną przesłane do laboratorium przez PLW. Optymalne są próbki krwi i śledziony, ewentualnie węzły chłonne, migdałki, płuca, a w ostateczności, jeśli brak jest wymienionych narządów w tuszy dzika, kość długa lub mostek. Do badań mogą być przesłane nawet tkanki z postępującym procesem gnilnym.

Szczególnie ostrożnym należy być z przedmiotami zanieczyszczonymi krwią lub, które miały z nią kontakt. Do tych przedmiotów należą sprzęt łowiecki, buty, ubiór, szmaty, naczynia, noże.

Prosi się myśliwych o przestrzeganie zasad higieny po polowaniach (nie pozostawianie patrochów w lesie po zakończeniu polowania; dezynfekcję sprzętu łowieckiego).

Myśliwi powinni unikać wchodzenia do chlewni min. Przez 48 godz. od zakończenia polowania.

Litwa jest atrakcyjnym krajem dla turystów i myśliwych. Należy zdawać sobie jednak sprawę, że trofea i inne produkty z dzików mogą stanowić źródło wirusa i stwarzać ryzyko przeniesienia wirusa ASF i dalszego szerzenia się choroby. To samo dotyczy ubioru i innych przedmiotów.

Jak choroba jest zwalczana?

Niestety nie ma szczepionki przeciw afrykańskiemu pomorowi świń, dlatego w zwalczaniu ASF wśród dzików najważniejsze jest zachowanie środków ostrożności i regulacja ich populacji.

Materiały szkoleniowe dla leśników i myśliwych